Tsukasa Fushimi & Sakura Ikeda – Oreimo Volume 1

Οι πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις και κατά συνέπεια η έλλειψη χρόνου δεν μου επέτρεψαν να διαβάσω κάποιο βιβλίο απ’ την Ιαπωνία πρόσφατα, έτσι, για να μη μείνει το μπλογκ ανενεργό για πολλή καιρό, είπα να κάνω για πρώτη, αλλά όχι και τελευταία φορά,  την παρουσίαση ενός μάνγκα.

Το Oreimo Volume 1, που κυκλοφορεί στις 18 Σεπτεμβρίου, είναι όπως καταλαβαίνει κανείς ο πρώτος τόμος σε μια σειρά βασισμένη στα ελαφρά αναγνώσματα, όπως χαρακτηρίζονται, του Tsukasa Fushimi.

Πρωταγωνιστές σ’ αυτή την ιστορία είναι ο δεκαεφτάχρονος μαθητής Κιοσούκε και η δεκατετράχρονη αδελφή του, Κιρίνο. Τα δύο αδέλφια δεν τα πάνε και πολύ καλά, κάτι που είναι εμφανές από την αρχή, ωστόσο τα πράγματα σύντομα θ’ αλλάξουν.

Όλα αρχίζουν όταν ο πρώτος ανακαλύπτει ότι η αδελφή του, που είναι μοντέλο, εξαιρετική αθλήτρια και η καλύτερη ίσως μαθήτρια του σχολείου, έχει στην κατοχή της κάποια βιντεοπαιχνίδια και άνιμε με «πονηρό» περιεχόμενο.

Το γεγονός αυτό στην αρχή τον ξενίζει, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να πει κιόλας ότι ξέρει καλά την αδελφή του αφού εδώ και δύο χρόνια οι σχέσεις τους είναι πέρα ως πέρα τυπικές. Η αλήθεια είναι ότι κάπου τη ζηλεύει κιόλας, αφού η Κιρίνο είναι ακριβώς ότι δεν είναι αυτός: εξαιρετικά δημοφιλής – «ανήκει σε μια ολόδική της κατηγορία», σκέφτεται. Και είναι σίγουρος ότι εκείνη τον μισά, τουλάχιστον όσο μισά ο ίδιος τη ρουτίνα, ή τη μιζέρια όπως τη βλέπει, της καθημερινότητάς του.

Η Κιρίνο λοιπόν, η μικρή αυτή γνωστή και άγνωστή του, θα τον βγάλει απ’ αυτή τη ρουτίνα και θα τον παρασύρει σε μια περιπέτεια, που θα τον αναγκάσει θέλοντας και μη ν’ ανακαλύψει ένα καινούριο κόσμο: ένα κόσμο όπου η συνήθεια αποτελεί άγνωστη λέξη, όπου υπάρχουν αμίλητοι κώδικες, και όπου άτομα όπως η αδελφή του, που παρόλες τις επιτυχίες της μοιάζει απελπιστικά μόνη, ελπίζει να συναντήσει μια αδελφή ψυχή.

Ο Κιοσούκε σύντομα αντιλαμβάνεται ότι η αδελφή του τού άνοιξε τα μάτια σε μια νέα πραγματικότητα, πολύ διαφορετική απ’ το συντηρητικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν, υπό τη σκιά του αυστηρού πατέρα τους. Και όσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχτεί αυτή η αλλαγή του αρέσει, τον κάνει να νιώθει πιο ζωντανός.

Οι δυο τους θα μιλήσουν εκτενώς γι’ αυτά που τους συμβαίνουν, ή μάλλον για τον τρόπο ζωής της Κιρίνο, θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τις πιο οδυνηρές τους αλήθειες, και κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα νιώσουν ότι χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν.

Μέχρι να συμβεί αυτό όμως θα ζήσουν κάποιες καταστάσεις, στη διάρκεια των οποίων η μικρή όχι μόνο θα διαψεύσει τις υποψίες του μεγάλου, αλλά και θα τον βάλει κατ’ επανάληψη στη θέση του κάθε φορά που θα τις εκφράζει. Η Κιρίνο χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να την αποδέχεται όπως ακριβώς είναι και να την καταλαβαίνει. Κι αυτός ο κάποιος θα γίνει ο αδελφός της.

Μια καλογραμμένη ιστορία, με έξυπνους και πού και πού σκληρούς διάλογους, και εκφραστικές ζωγραφιές που συλλαμβάνουν με μοναδικό τρόπο τις ψυχικές καταστάσεις των ηρώων.

Tatsuhiko Takimoto – Welcome to the NHK!

Με το φαινόμενο των χικίκομορι, των γιαπωνέζων νέων δηλαδή που απομονώνονται σε ένα δωμάτιο και δεν έχουν καμία απολύτως επαφή με τον έξω κόσμο, καταπιάνεται αυτό το μυθιστόρημα.
     Ο βασικός του πρωταγωνιστής, ο Σατού, είναι ένα άτομο με ιδιαίτερα χαμηλή αυτοπεποίθηση και θεωρεί τον εαυτό του πραγματικά σκουπίδι. Γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι αδύναμος σαν χαρακτήρας, κι όσο κι αν προσπαθεί, όχι και τόσο συχνά εδώ που τα λέμε, να πείσει τον εαυτό του ότι αξίζει κι αυτός κάτι δεν τα πολυκαταφέρνει. Και όλο και πιο πολύ σκέφτεται το θάνατο, αν και «ο καιρός είναι πολύ καλός για να πεθάνω τώρα αμέσως».
     Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ζοφερά μέσα στον κλειστοφοβικό του κόσμο. Η αγοραφοβία του παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και πού και πού νιώθει ότι έχει ξεχάσει πώς να μιλά στους άλλους ανθρώπους. Κάτι πρέπει να κάνει, αλλά τι; Την απάντηση τη βρίσκει πιο εύκολα από τι θα περίμενε κανείς: Πρέπει να τιμωρήσει αυτούς που τον έκαναν αυτό που είναι. Και ποιοι είναι αυτοί; Οι εγκέφαλοι που κρύβονται πίσω από τη δημόσια τηλεόραση της Ιαπωνίας (NHK). Είναι σίγουρος ότι αυτοί φταίνε για όλα, πώς αυτοί δημιούργησαν μια ολόκληρη γενιά από όντα που δεν είναι άνθρωποι αλλά χικικομόρι. Πώς να τους χτυπήσει όμως; Πώς να αποδώσει δικαιοσύνη; Όλο ρωτά τον εαυτό του, αλλά απαντήσεις δεν παίρνει. Είπε κι αυτός μια φορά στη ζωή του να κάνει κάτι και δεν ξέρει πώς να το κάνει.
     Ωστόσο, σχεδόν χωρίς τη συγκατάθεσή του, τα πράγματα θ’ αρχίσουν κάποτε και γι’ αυτόν ν’ αλλάζουν. Καταρχήν θα γνωρίσει ένα μυστηριώδης κορίτσι που ακούει στο όνομα Μισάκι, που θα αναλάβει με το έτσι θέλω να τον σώσει από τον εαυτό του. Και μετά, αφού της πει ένα μεγάλο ψέμα, θα αποφασίσει να το μετατρέψει σε αλήθεια, μεταμορφώνοντας τον εαυτό του σε δημιουργό. Με τη βοήθεια ενός παλιού συμμαθητή, που ακούει στο όνομα Γιαμαζάκι, θ’ αρχίσει να δημιουργεί το καλύτερο παιχνίδι ρόλων στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα παιχνίδι ερωτικού περιεχομένου. Αλλά, σαν χικικομόρι που είναι, δεν νιώθει άνετα όταν βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και έτσι τα σχέδιά του δεν θα μπορέσουν να υλοποιηθούν και τόσο εύκολα. Τη μια νιώθει καλά, την άλλη χάλια, τη μια συμπαθεί τους νέους και μοναδικούς του φίλους, την άλλη δεν τους αντέχει. Το μόνο που θέλει είναι να τον αφήσουν στην ησυχία του, κι ας ξέρει ότι δεν μπορεί να πολεμήσει τον εχθρό μόνος, κι ας νιώθει ότι χρειάζεται τους άλλους. Άσπρο-μαύρο είναι η ζωή του, με το μαύρο να δίνει όλο και πιο έντονα το παρόν του. Παλιά ένιωθε μόνος μοναχός του, τώρα νιώθει μόνος όταν είναι με τους άλλους. Τι είχαμε, τι χάσαμε δηλαδή. «Ακόμη κι αν συνεχίσω να ζω τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο πόνος θα παραμείνει».
     Ο συγγραφέας κάνει ένα μακροβούτι στα σκοτάδια που κρύβουν μέσα τους οι ήρωές του. Όλοι τους είναι πονεμένοι, όλοι κρύβουν μυστικά και όλοι, μα όλοι, είναι δυστυχισμένοι. Την κάθε ανάσα που ξοδεύουν την ξοδεύουν με κόπο -«Αναρωτιόμουνα κατά πόσο θα συνέχισα να ζω κάθε μέρα, ψιθυρίζοντας στον εαυτό μου ότι δεν αντέχω πια»- και τα όνειρά τους θυμίζουν περισσότερο ψευδαισθήσεις, δημιουργήματα των ναρκωτικών ή μιας αχαλίνωτης φαντασίας. Υπάρχει γι’ αυτούς σωτηρία; αναρωτιέται κανείς. Η αλήθεια είναι ότι για κάποιους από αυτούς μπορεί να υπάρξει, για τους περισσότερους όμως όχι. Η ζωή τους είναι ένα καθημερινό δράμα το οποίο πολλές φορές οι λέξεις απλά αδυνατούν να περιγράψουν.
     Όπως διαβάζουμε όταν γράφτηκε αυτό το βιβλίο, πριν δέκα και βάλε χρόνια, στην Ιαπωνία υπήρχαν δύο εκατομμύρια χικικομόρι. Σήμερα λογικά θα είναι πολύ περισσότεροι, ενώ αυτό το φαινόμενο άρχισε να δίνει όλο και πιο έντονα το παρόν του και στις δυτικές κοινωνίες. Ο συγγραφέας μέσα απ’ αυτή την ιστορία δεν προσπαθεί να εξηγήσει το φαινόμενο, αλλά να μιλήσει με άμεσο τρόπο για τον τρόπο ζωής και σκέψης αυτών των ανθρώπων, κάτι που καταφέρνει, παρά τις όποιες αδυναμίες στην αφήγηση.
     Από το βιβλίο αυτό που σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία ξεπήδησαν σαν κλώνοι σειρές από άνιμε και μάνγκα, που μιλούν με άμεσο τρόπο στους νέους της μακρινής χώρας για κάποια θέματα τα οποία λίγο ή πολύ τους αφορούν προσωπικά. Όσοι ενδιαφέρονται για την Ιαπωνία του σήμερα θα βρουν ίσως εδώ πολλές απαντήσεις στα ερωτήματα που τους απασχολούν.